A Room Full of Trophy Wifes

Al voor ik in Cairo aankwam, had ik een klus te pakken. En niet zomaar een klus. Nee, een klus een Trophy Wife waardig (sterker nog, deze klus bracht de inspiratie met zich mee voor de titel van mijn blog :-)): ik mag in opdracht van de ambassade het Nederlandse deel van de jaarlijkse EU-kerstbazaar organiseren. Ach, het geeft me wat te doen, so why not?

Afgelopen maandag woonde ik voor het eerst van mijn leven een bazaarvergadering bij: de ECCB General Meeting. En daar ging een wereld voor me open…

Stel je deze setting voor: je bevindt je in de EU-residentie in een zaal met een inrichting die Lodewijk XIV zeker gewaardeerd zou hebben. Hier ontmoet je 27 afgevaardigden van bijna alle Europese ambassades. Liefst ambassadeursvrouwen, maar als dat om welke reden dan ook niet mogelijk is, zoals bij onze ambassade, dan iemand anders die deze taak erg serieus opvat. Slechts twee heren zijn present, waarvan één ter ondersteuning van mij – nee, niet Piebe ;-).

Mijn instructies waren om formeel gekleed te komen. Wat schetst mijn verbazing: in dit land waarin hidjabs en niqaabs meer regel dan uitzondering zijn, hebben sommige vrouwen blijkbaar de memo met de kledingcode gemist. Neem één van de dames van een Oost-Europese ambassade: onder de spaghettibandjes van haar hemdje piepen de bandjes van haar – duidelijk zichtbare, roze – BH uit en haar vooraanzicht vertoont overeenkomsten met die van Gloria uit Modern Family. En ik werd op weg naar de residentie in mijn keurige jurkje tot op de knie al nagefloten…

Voor de vergadering is een gestructureerde agenda met 9 punten verspreid in de zaal. Dat geeft vertrouwen. De leiding is in handen van een van de OpperTrophy Wifes van de diplomatieke scene hier. Ze heeft luchtig opgeföhnde goudbruin gelokte manen die elke 2 minuten even naar achter gewuifd worden met een perfect gemanicuurde hand met rode nagels. Ze heeft een zuidelijk temperament en doet me denken aan een tamme leeuwin die in brullen uit kan barsten bij het minste of geringste waarin ze niet haar zin krijgt. Laten we haar voor het gemak Leonessa noemen (Italiaans voor leeuwin).

Vanachter haar glazen tafel regeert Leonessa met ijzeren hand, vooral over de details: we vergaderen over de kleur van de vrijwilligersbadges, entertainment, de kerstdecotafel, loterijprijzen, te verkopen producten (lees: de hoeveelheid toegestane sterke drank per klant), de badges (rood of toch wit zoals vorig jaar? Jaartal erop om misbruik te voorkomen?), de logistiek en de badges (ja, rood zou toch echt handig zijn, maar dat jaartal? Misschien een ambassadestempel?). Twee! Uur! Lang!

Besluiten nemen we niet, behalve dan over de badges: die worden rood met een jaartal. En geen stempels, want sommige ambassadestempels zijn te groot om op de badge te passen. Maar wat nog het meest bizar is: Leonessa is vrijwel NONSTOP aan het woord geweest…

Na de vergadering proberen we er zo snel mogelijk tussenuit te knijpen. Op onze weg naar buiten vang ik nog net op wat een van de dames zegt tegen Leonessa: “O, thank you so much. It was such a lovely meeting”.

PS. Goed nieuws: de container met onze spullen is donderdag al aangekomen in Alexandrië! Veel sneller dan we durfden te hopen. De verwachting is nu dat we binnen 2 weken in ons nieuwe huis kunnen, hoera. En mijn Egyptische ID-kaart is binnen. Ik ben hier voor ‘Netherlanda Kingdomof the Neherlands’ en mijn titel: ‘Spouse of the First Secretary’. Die steek ik voortaan mooi in mijn zak!

Advertenties

4 gedachtes over “A Room Full of Trophy Wifes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s