Join the Club

Een poosje terug deelde ik met jullie dat het lastig is om hier een goede plek te vinden om te sporten. Tenminste, als je geen lid bent van een Club. Het Egyptische sport- en sociale leven blijkt hier namelijk opgebouwd rond Sporting Clubs: grote terreinen waarop je kunt voetballen, basketballen, turnen, fitnessen, tennissen, paardrijden, golfen, noem maar op. Daarnaast kun je er eten bij een hele rits restaurants, je haar laten knippen, je bankzaken regelen, een telefoonabonnement afsluiten, etc. Een Club is dus eigenlijk een stad op zich.

En als je geen lid bent van een Club, tel je eigenlijk niet mee. De Egyptenaren willen dan ook dolgraag lid worden van een Club, maar dat gaat nog niet zomaar. De wachttijd is een paar jaar(!), de lidmaatschapsprijs is aanzienlijk, en daarnaast schijn je ook nog van de juiste familie te moeten zijn óf de juiste connecties te moeten hebben om überhaupt in aanmerking te komen als lid. Gek genoeg kan je als buitenlander wel direct lid worden, al betaal je dan uiteraard wel wat meer contributie…

Wij waren niet van plan lid te worden van een Club, maar nadat ik een keer bij een van de Clubs geweest ben, gaan we overstag: bij de Club kun je namelijk zwemmen! Een systeem met gemeentezwembaden zoals we dat in Nederland kennen, bestaat hier niet. Om te kunnen zwemmen moet je naar de Club. Maar dan krijg je ook wat: een 50-meter bad van Olympische afmetingen, een 25-meter bad én een recreatiebad waar je lekker kunt dobberen. Allemaal buiten en allemaal verwarmd.

We worden dus Clublid. Gisteren was de grote dag dat we gingen proberen ons aan te melden. Gewapend met dollars (want buitenlanders moeten in dollars betalen) gaan we naar de Club. Daar moeten we eerst 200 EGP (zo’n 22 euro) betalen om binnen te komen, dus we nemen het er ook even lekker van door eerst op een terrasje te lunchen. Dan door naar het administratiekantoor waar we ons kunnen inschrijven, zo begrepen we van andere buitenlanders die ons voorgegaan zijn. De Club, die zo’n 800.000(!) leden schijnt te hebben, heeft geen website, dus je moet alles viavia achterhalen en niemand weet precies hoe het werkt. Heel handig…

In het administratiekantoor is het een drukte van belang. Er zijn verschillende balies waar medewerkers op met plastic omhulde stoelen druk bezig zijn met administreren. De administratiekasten puilen uit en overal slingeren mappen met papieren. Alle aanduidingen zijn in het Arabisch, dus we hebben geen idee welke bij welke balie we moeten zijn.

IMG_6113 (1).jpg

We proberen eerst een systeem te ontdekken en netjes te wachten tot iemand ons naar een balie wenkt, maar na een paar minuten stappen we toch maar gewoon ergens op af. Typisch Egyptisch namelijk: niemand wacht netjes in de rij. Terwijl je geholpen wordt, komt er zeker twee tot drie keer iemand anders tussendoor met een vraag of om iets te overhandigen. Het is niet helemaal duidelijk of jij aan de beurt bent, of zij.

Uiteraard blijken wij toch bij de verkeerde balie te staan en we worden doorverwezen naar een andere balie. Na nog eens een minuut of tien wachten worden we vriendelijk geholpen door een dame die ons in correct Engels de benodigde informatie verschaft. Maar, zegt ze, voordat we lid kunnen worden, moeten we eerst een application form halen bij de kassier. Die zit aan de achterkant van het gebouw. Daarna moeten we weer bij haar terugkomen, maar wel met van ons allebei twee pasfoto’s en kopieën van zowel ons diplomatieke paspoort als ook onze Egyptische diplomatieke pas. Het administratiekantoor is open tot 15u.

We hebben geen pasfoto’s en kopieën bij ons en het is tien over twee, dus aanmelden gaat niet meer lukken vandaag. We kijken elkaar aan, zuchten tegelijkertijd, maar gaan dan toch maar op zoek naar die kassier om in ieder geval het formulier vast te bemachtigen.

Aan de achterkant van het gebouw zit inderdaad een ruimte waar een paar mannen zitten te niksen naast stapels papieren en half openstaande kluizen. Op de computer staat een potje Patience open.

IMG_6111.jpg

Als we vragen naar het formulier, sloft een van de mannen naar de balie, haalt een stapel beduimelde insteekhoezen tevoorschijn, geeft ons een formulier en spreekt de onvergetelijke woorden:

‘200 dollar’.

Wat?!

Bizar! Zeker omdat op het formulier zelf nog een doorgekrast bedrag staat van 30 dollar, met daaronder een stempel van 50 dollar, ook doorgestreept. Daarna zijn ze gestopt met het aangeven van de prijs. OK, het is duidelijk, hier word je opgelicht waar je bij staat.

Maar ja, als je lid wilt worden, heb je het formulier nodig. Er zit niets anders op.

Vandaag vullen we het formulier in -waarbij het niet mogelijk is op mijn naam in te schrijven, want dan moeten Piebes gegevens bij ‘Wife’s name’ ingevuld -, printen de benodigde kopieën uit en zoeken onze pasfoto’s op. Bij de Club hoeven we na het tonen van ons ingevulde formulier zowaar geen entreetickets te kopen.

Bij het administratiekantoor worden we, na weer in een onbegrijpelijke rij gestaan te hebben, weer geholpen door dezelfde dame als gisteren. Ze is verheugd ons terug te zien en maakt alle papieren op orde. Of we ook direct vandaag willen betalen, vraagt ze. Maar betalen kan uiteraard niet bij haar. Dat moet, juist ja: bij de kassier aan de achterkant van het gebouw. Op vertoon van een formuliertje dat we van de dame meekrijgen. Daarna moeten we ons weer melden bij haar.

Dus daar gaan we weer.

Bij de kassier staan een paar mannen te wachten, maar verrassend genoeg worden we gelijk geholpen. De zwijgzame kassier neemt ons formuliertje in ontvangst, pakt uit de chaos een papiertje en vult daar een aantal cijfers op in. Nadat we betaald hebben, krijgen we dit betaalbewijs mee om bij het administratiekantoor te laten zien.

Bij het administratiekantoor gaan we weer in de rij staan. Als we eindelijk (weer) aan de beurt zijn, overhandigen we ons betaalbewijs aan de dame. Zij vult nog wat zaken in op ons oorspronkelijke (en dure) aanmeldformulier en geeft dan ons dan ons betaalbewijs terug. We denken dat we nu helemaal klaar zijn. Welnee.

We moeten van dit bewijs een extra kopie van maken (voor mij) en dan is dit voor ons beiden voorlopig ons entreeticket voor de Club. Want, “you have to come back for your passes,” zegt de dame. “In one month.”

Advertenties

Een gedachte over “Join the Club

  1. Whahahaha!!vooral de foto’s met de open kluis en patience computer maken het helemaal af. Ik lach me kapot! Maar: je kunt ZWEMMEN!!!! 🏊🏻🏊🏼🏊🏽🏊🏾🏊🏿 Daar zou ik wel een paar dagen kastjenaarmuur voor over hebben!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s