Nog een uurtje…

Je verwacht nu natuurlijk deel 2 van de drieluik Veelgestelde vragen. Maar ja, het leven loopt hier soms net wat anders dan gepland. Dus deel 2 houd je nog tegoed!

Het is woensdagavond 2 maart, tegen achten. Ik ben alleen thuis, Piebe komt laat die avond terug van een driedaags werkbezoek aan Sudan. Ik kijk in alle rust een serie. Ineens valt me een ongewoon geluid op. Hoor ik daar water, in de tuin? Ik besluit polshoogte te nemen en zie dat er uit de regenpijp een enorme stroom aan water komt klotsen. Het heeft al een paar weken niet geregend, waar komt al dat water vandaan? Ik kijk het een paar minuten aan, maar er komt geen einde aan en terug in huis hoor ik inmiddels ook in de brandtrapopgang water naar beneden komen. O, o…

Ik ga het bij de bawaabs melden. Een bawaab is een soort deurman, die de hele dag voor een gebouw zit om in de gaten te houden wat er gebeurt en die allerhande klusjes uitvoert. Ze tillen bijvoorbeeld je zware tassen naar binnen, helpen je als je heel veel afval hebt en houden het gebouw schoon. Bij ons zitten er meestal zo’n twee a drie tegelijk en ze weten precies wie wie is en wat er gaande is.

Vanavond zit er maar één bawaab, een jonge jongen die ik nog niet eerder gezien heb, maar hij weet precies van welk appartement ik kom… Gelukkig weet ik inmiddels de Arabische woorden voor ‘veel’, ‘water’ en ‘tuin’, dus ik kan duidelijk maken dat er iets niet OK is en dat hij mee moet komen. Al zuchtend komt hij uit zijn stoel en sloft met me mee. Bij de brandtrapopgang luistert hij even en knikt: ja, hij hoort water. Maar nee, ik hoef de deur niet open te doen om in de trapopgang te kijken, dat is niet nodig. Hij is nog niet erg onder de indruk, maar onder zachte aandrang van mijn kant wil hij wel even met me in de tuin kijken.

Het water klotst nog steeds met liters tegelijk de tuin in. De bawaab kijkt het allemaal eens aandachtig aan en zegt vervolgens: “OK, no problem”. Ik hoef me nergens druk om te maken, het water loopt naar de tuin van de buren, niets aan de hand dus.

Maar waar komen die liters water dan vandaan?

Daar heeft hij geen antwoord op, maar hij herhaalt nogmaals dat het geen probleem is, het water loopt gewoon naar de buren. Heus, niets aan de hand. Ik heb er mijn bedenkingen bij en dring nog wat verder aan. Uiteindelijk geeft hij toe: misschien is er toch een probleem, maar echt, het is maar een klein probleem. Ik moet het morgen maar even aankaarten bij een van de andere bawaabs. En hij vertrekt weer.

Twee uur later komt er geen water meer uit de kraan.

Ik ga weer naar de bawaabs. Geen water? Ze kijken me bedenkelijk aan en een van hen gebaart dat ik mee moet komen naar de garage waar hij demonstreert dat de kraan het gewoon doet. Ik herhaal: niet in mijn huis. Dus hij komt toch maar even mee naar onze kranen. En inderdaad, dat is gek: daar komt geen water uit! Hij is overtuigd en komt ineens in actie. Hij gaat het regelen.

Elk kwartier staat hij voor de deur: is er al water? Nee, er is nog geen water. Tegen elf uur geeft hij het op. Morgen kijken ze verder. Lekker dan. We hebben gelukkig de mazzel dat we een waterfilter hebben waar een 12-liter tank bij zit, die nog bijna helemaal vol zit, zodat we in ieder geval handen kunnen wassen. Het drinkwater komt uit weer een andere tank, dus ook daar zitten we niet zonder. Dit houden we wel vol tot morgen.

Donderdagochtend: geen water. Nadat ik om half twaalf terug kom van de taalschool vraag ik een van de bawaabs of het probleem al verholpen is. Helaas, maar: er wordt aan gewerkt. Nog een uurtje, insha’Allah, als God het wil. Mij bekruipt een bang voorgevoel: de term insha’Allah wordt vooral veelvuldig gebruikt in situaties waar niemand precies weet wat de uitkomst is. Als je bij de groenteboer vraagt of hij morgen tomaten heeft, en hij zegt: insha’Allah, dan is de kans groot dat hij morgen geen tomaten heeft. 

En inderdaad, ook een uurtje later is er nog geen water. Elke keer dat ik het ga vragen, krijg ik dezelfde bevestiging: nog een uurtje, nog twee uurtjes, insha’Allah. De bwaabs zitten er rustig bij. Zij hebben wel water.

Ik bel Piebe om te vragen of een van zijn Egyptische collega’s misschien even met onze bawaabs kan bellen, want wat is er nu eigenlijk aan de hand? En zijn wij de enigen met dit probleem? En wordt er überhaupt wel aan gewerkt?

Wat blijkt: het is toch niet zo’n klein probleem te zijn. Eénn van de watertanks op het dak is leeggelopen…

Maar het lek is inmiddels gedicht en echt, met een uurtje of twee, insha’Allah, is de tank weer vol en is er weer water.

Donderdagavond: nog steeds geen water. We besluiten om ons beklag te doen bij de verhuurder. Hij laat weten dat hij vrijdagochtend om stipt 9u voor de deur zal staan.

Vrijdagochtend: nog steeds geen water. Maar: de verhuurder komt zijn belofte na. Samen met de loodgieter, de hoofdloodgieter en zijn persoonlijk assistent staat hij even na negen uur voor de deur. Hij biedt uitvoerig zijn excuses aan voor het feit dat we al anderhalve dag zonder water zitten, dit probleem is in de afgelopen 20 jaar nog niet eerder voorgekomen. Hij belooft ons dat hij niet weg gaat uit het gebouw voor het probleem verholpen is. We blijken ook niet het enige appartement te zijn met dit probleem, er zijn er nog vier of vijf. Er wordt op het dak inmiddels gewerkt aan een nieuwe tank. Het wordt ons niet helemaal duidelijk wat er gisteren dan gedaan is…

De heren testen in huis alle kranen en constateren een uurtje later: er is geen water. Ondertussen valt het de verhuurder ook op dat de kraan in onze keuken aan vervanging toe is en hij belooft dat hij die vanmiddag nog zal laten vervangen. Vervolgens vertrekt het hele consortium aan heren weer naar buiten, want het probleem bevindt zich buiten het gebouw. We hoeven dan ook niet thuis te blijven, dus we besluiten ons heil elders te zoeken.

Rond een uur of twee krijgen we bericht van de verhuurder: er is weer water! En om vijf uur wordt de kraan in de keuken vervangen.

Er is inderdaad weer water als we thuis komen. Wat een opluchting! En kwart over vijf gaat de deurbel: de assistent van de verhuurder, de loodgieter, de hoofdloodgieter en een van de bawaabs komen de kraan vervangen. De bawaab haalt het keukenkastje onder de gootsteen leeg, de loodgieter vervangt de kraan, de hoofdloodgieter houdt toezicht op de loodgieter en de assistent van de verhuurder houdt toezicht op hen allemaal.

Advertenties

2 gedachtes over “Nog een uurtje…

  1. Één uurtje in Egypte is een volkomen ander begrip dan één uurtje in Nederland. Moet zeggen de omschrijving van dit ene uurtje levert een steengoed verhaal op. Mijn lachspieren zijn weer los;).
    Zie uit naar je volgende blog.
    Groetjes Gerie

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s