Wat doe je nou de hele dag? (VV deel 3)

De vraag die mij het allermeest gesteld is afgelopen maanden is: Wat doe je nou de hele dag?!

Terechte vraag. Want wie gaat er nou een best serieuze baan bij een bank opgeven om te emigreren naar Egypte om daar vervolgens jarenlang de hele dag, eh, ja, wát eigenlijk te doen?

Nou, eh, ik dus.

Elke ochtend ga ik naar taalles om 2 uurtjes Arabisch te leren. Daarna ga ik een half uurtje tot een uurtje zwemmen in de Club, lunchen en huiswerk maken voor Arabisch. De dag is dan zo al half om.

Enige ‘taak’ die ik verder heb, is om te zorgen dat alle rekeningen elke maand betaald zijn en dat er ’s avonds wat te eten op tafel staat. Zo gepiept, zou je zeggen. Maar dat valt nog tegen. De dagelijkse dingen regelen kost hier namelijk veel meer tijd dan in Nederland.

Als ik rekeningen ga betalen (dat doe je hier gewoon nog bij kantoor of winkel), kan ik binnen vijf minuten weer buiten staan, maar voor hetzelfde geld moet ik vijfendertig minuten wachten tot ik aan de beurt ben. Of ik ga ergens heen en sta heen en/of terug rustig een uur of anderhalf klem in het verkeer. Of ik doe ‘even’ boodschappen en moet vervolgens naar drie verschillende winkels verspreid over Zamalek, omdat ze nergens hebben wat ik nodig heb. Bevoorrading is hier een groot probleem. Inmiddels heb ik afgeleerd om van tevoren te bedenken wat we gaan eten, want negen van de tien keer kan ik niet alle ingrediënten vinden. Als je iets tegenkomt wat je misschien ooit een keer nodig hebt, dan neem je het gelijk mee.

Zo ben ik afgelopen maand drie weken lang elke dag op zoek geweest naar koffiefilterzakjes (schaars goed hier dankzij de oploskoffie). Drie weken lang! Dus toen ik ze EIN-DE-LIJK ergens tegenkwam (Nederlandse nog wel), heb ik gelijk 6 pakjes gehamsterd. Kunnen we er in ieder geval weer even tegen. Wie weet waar en wanneer ik ze weer vind?

IMG_6640

Om het een beetje efficiënt te houden, doe ik zoveel mogelijk ‘grote’ boodschappen vooruit. Dit kan prima met niet-verse producten die je lang kunt bewaren, maar groenten bijvoorbeeld zijn een ander verhaal. Geen idee hoe lang ze onderweg zijn naar de supermarkt, maar een ding is zeker: ze zijn niet ’s ochtends nog van het land gehaald. Binnen een dag of drie lopen ze vanzelf weg uit je keuken…

Eten bereiden kost hier sowieso ook veel meer tijd dan in Nederland:

  • Voorverpakte en -gesneden groentepakketten bestaan niet. Dus snijd ik elke dag alles zelf.
  • Onze handige pakjes en zakjes bestaan ook niet.
  • ‘Luxe’ producten als cruesli kan je verkrijgen voor een schrikbarende prijs, omdat het geïmporteerd moet worden.
  • Lekker brood is bij één supermarkt op Zamalek te krijgen, maar slechts op geheel willekeurige tijden. Meestal grijp ik mis…

En dus maak ik veel zelf. Ik mix, maak, bak en roer dat het een lieve lust is. Kruidenmixen, sauzen, eiersalade, cruesli, brood en zelfs ijs. Gelukkig sta ik graag in de keuken, maar het kost wel allemaal ontzettend veel tijd.

Wat verder ook veel tijd kost, zijn ‘de mannetjes’. In Egypte is het heel gebruikelijk dat voor elk wissewasje iemand anders moet komen. Zo komt er een mannetje voor het afval, eentje voor de gasrekening, eentje voor de elektriciteitsrekening en voor de reparaties komen er nog weer een heleboel andere. En die reparateurs zijn weer onder te verdelen in elektriciëns, technische mannen, loodgieters en handy men. Gemene deler: ze komen meestal niet alleen. En niet op de tijd dat je ze verwacht.

Een paar weken terug moest er een raam gerepareerd worden dat al kapot was gegaan voor we in ons huis trokken. Er waren op een zaterdag al 4(!) mannetjes geweest om te constateren dat het raam inderdaad kapot was. Maar het kon niet gelijk gemaakt, want er moest een onderdeel besteld worden. Op dinsdag zou er iemand komen om 2 uur in de middag.

Dus ik zorgde dat ik die dinsdagmiddag thuis was en wachtte. En wachtte. En wachtte. Kwart over 2, half 3, kwart voor 3. Niemand te bekennen. Ik belde maar eens waar de beste man bleef. Vandaag? Welnee, ik kom donderdag! OK, dat was niet de afspraak… Maar goed, dan maar donderdag.

En zowaar, donderdag vijf over 2, daar gaat de deurbel. De assistent van de huisbaas, die ik inderdaad al verwachtte. Of ik even de tuindeur open kan doen, dan komt hij via de achterdeur. Beetje gek verzoek, maar het zal, dus ik ga in de tuin even de deur voor hem opendoen. Blijken ze met z’n drieën te zijn: de assistent van de huisbaas, de hoofdloodgieter (want die is handig bij het maken van een raam?) en de bawaab (deurbewaarder) van het gebouw. Die kennen we nog van het repareren van de kraan een paar weken eerder!

Of ze weer even dat handige gereedschap kunnen lenen dat ze bij het bekijken van het raam zaterdag ook gebruikt hadden? Ik duik Piebes gereedschapskisten in en haal er wat dingen uit. Een boormachine misschien of een nijptang? Welnee, ze blijken de simpele schroevendraaiers te bedoelen.

IMG_6736.jpg

Vervolgens gaat de assistent aan de gang. De bawaab blijkt alleen meegekomen om de tas van de assistent vast te houden. De hoofdloodgieter staat erbij en kijkt ernaar.

Vijfentwintig minuten later is het raam een soort van gemaakt (een raam hoeft niet helemaal dicht te kunnen toch?), het gereedschap weer opgeborgen in onze kast en de mannen zijn via de achterdeur weer weggegaan. Piebe zet ’s avonds in een handomdraai het raam echt goed vast…

Je begrijpt: alles duurt hier dus langer, gaat vaak ook niet in één keer goed en is wat ingewikkelder dan in NL.

Zo, en nu ga ik weer lekker lezen in mijn hangmat in de tuin. Zwaar leven hoor, dat van Trophy Wife…

Advertenties

Een gedachte over “Wat doe je nou de hele dag? (VV deel 3)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s