Volgens procedure

Het plan was om deze week een stukje te schrijven over onze awesome Route 66 road trip dwars door de Verenigde Staten. Maar in Egypte laat het leven zich niet zo goed plannen en de gebeurtenissen van deze week zijn wat mij betreft zeker een blog waard…

Sinds een paar maanden train ik mee met het Masters zwemteam van de club waar ik via Nederlandse vriendin E. bij gekomen ben. Al een poosje probeerde ik lid te worden, maar de Captain leek geen haast te hebben. Hij had alleen even geen rekening gehouden met mijn vier weken vakantie – ook al had ik het wel gemeld. Dus tijdens de eerste training na de vakantie, met nog maar 2,5 week voor het eerste Competitieweekend, krijg ik een lijst aan zaken van de Captain mee die ik moet regelen om lid te mogen worden van de Egyptian Swimming Federation:

  • Inschrijfformulier invullen
  • Toestemming van de clubdokter
  • Algehele medische check met goedkeuringsrapport van het ziekenhuis
  • Kopie van mijn paspoort
  • Kopie van mijn clubpas
  • Twee pasfoto’s

En, o ja, hij wil alles morgen hebben.

Nu is het zo dat de Captain 72 jaar is, niet al te best Engels spreekt en niet altijd even duidelijke opdrachten geeft – waarschijnlijk is er een causaal verband tussen het tweede en het derde. Het kost dus ondanks zijn aanwijzingen wat moeite om de clubdokter te vinden. Uiteindelijk kom ik uit in een klein, aftands kantoortje waar inderdaad een man in een witte jas zit. Check.

Toch niet.

Deze clubdokter blijkt, zoals de Captain later zegt, een small dokter te zijn: ‘This is out of my responsibilities,’, zegt hij ongeïnteresseerd. Hij mag mijn formulier niet tekenen. De dokter die ik nodig heb, is er in verband met het Offerfeest zaterdag pas weer.

Dan maar eerst naar het ziekenhuis. Vriendin E. wil gelukkig mee en met een taxi gaan we op weg naar een van de beste ziekenhuizen op Zamalek.

Daar worden we door een uitgestorven gang met afbladderende verf naar een deur geleid waar een bordje naast hangt met de tekst ‘Emergency Department’.

Het Emergency Department is een niet al te grote onderzoekskamer, waar we op de dokter moeten wachten. Tenminste, dat denken we, want helemaal duidelijk wordt het niet. Een paar minuten later verschijnt inderdaad een jonge man in een witte jas die gelukkig Engels spreekt. Hij zal me straks onderzoeken, maar eerst moet een hartfilmpje gemaakt worden.

Een jongeman in grijs brengt ons via een grote marmeren trap naar de bovenverdieping. We komen in een kamertje waar een man al pratend met twee anderen ons ongeduldig naar een leegstaande trauma stretcher verwijst achter een schots en scheef hangend blauw gordijn. Ernaast staat een karretje met een wirwar aan snoeren.

Uiteindelijk gebaart een dame in groen ons met haar mee te komen. Het kamertje blijkt een voorportaal te zijn naar een ziekenhuiskamer met 8 bedden met kunststof afscheidingen en gordijnen. Slechts een van de bedden is bezet, door een meneer die er niet al te best uitziet. Hij ligt ook nog op de slechtste plek: achterin, bijna in het donker en naast de toiletten.

Op het bed in de hoek krijg ik de groene en blauwe bolletjes van het karretje opgeplakt en grote knijpers om mijn polsen en enkels. Na redelijk lang wachten en volslagen onduidelijkheid over of ik nou wel of niet mag praten, komt er een strookje uit de printer waarop mijn hartslag weergegeven wordt. De datum op het strookje: 4 juli 2004.

Terug in de Emergency Department voert de dokter de ‘algehele medische check’ uit: bloeddruk, hartslag, longen en wat kloppen hier en daar is voldoende om me geheel gezond te verklaren. Ik krijg de scan en het handgeschreven rapport mee en moet alleen nog even betalen in het betaalkantoortje achter het ziekenhuis. Daar zitten twee mannen achter met papieren en geplastificeerde rekenmachines beladen bureau’s te werken. Of TV te kijken – dat is niet helemaal duidelijk. Het nietszeggende onderzoek kost me 270 EGP (zo’n 27 euro).

Nu alleen de clubdokter nog. Zaterdagochtend zit er een andere dokter, top. Maar ook hij mag niet tekenen. De oudere man naast hem blijkt de echte dokter te zijn en hij krabbelt met schijnbaar frisse tegenzin iets op mijn formulier.

Klaar!

Niet dus. Het formulier moet nog gestempeld worden…

Bij het administratiekantoor bekijken drie verschillende baliemedewerkers het formulier alsof ze er nog nooit eerder eentje gezien hebben. Na wat discussie wordt er een vierde man bijgehaald. Hij geeft mijn formulier buiten aan een beveiliger van een ander kantoortje. Die geeft het formulier weer door aan een soort ‘opperbaas’, met de opmerking dat deze meneer alles weet. De opperbaas geeft het papier vervolgens weer aan een schreeuwende opperbaas, die een diepe zucht slaakt, me beveelt om te gaan zitten en verder schreeuwt tegen drie verschillende mensen.

Na lang wachten stempelt hij eindelijk m’n formulier.

Ik sprak vier doktoren, een zuster, twee beveiligingsmannen, een receptioniste, vier baliemedewerkers en twee opperbazen. Maar… ik ben lid! En toe aan vakantie.

Advertenties

3 gedachtes over “Volgens procedure

  1. Pingback: Volgens procedure (2) – My Life as a Trophy Wife

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s