Volgens procedure (2)

De Olympische spelen zijn dit jaar weer geweest. En dus start bij de Egyptische Zwemfederatie een belangrijke procedure: het vernieuwen van de zwempapieren. Iedereen moet een medische check ondergaan en weer opnieuw aangemeld worden bij de federatie.

Dat klinkt bekend, he? Jazeker, geheel volgens procedure heb ik mij begin oktober net aangemeld bij de federatie: medische check, pasfoto’s inleveren, papieren tekenen, stempels halen en het fiat van de clubdokter krijgen.

Bij het zwemteam begrepen ze wel dat ik de afgelopen weken heus niet ineens veel meer of minder gezond geworden ben en ook dat het van de zotte is om dezelfde procedure binnen twee maanden nogmaals te doorlopen. Maar ja, de Olympische spelen zijn net geweest en de Federatie…

Ik ging even uit m’n stekker.

Maar er zit niets anders op: de hele procedure moet weer doorlopen worden. Gelukkig hoef ik niet alleen. Nederlandse vriendin E. moet haar papieren – slechts anderhalf jaar oud – ook laten vernieuwen. We krijgen te horen dat er in een andere wijk een ziekenhuis is dat de check voor veel minder geld uitvoert dan het ziekenhuis waar we vorige keer geweest zijn. Leuk, maar a) hoe komen we bij het juiste ziekenhuis en b) kunnen we daar als buitenlanders zomaar naartoe? Egyptische teamgenoot A. blijkt onze redding: hij biedt aan met ons mee te gaan. Ja, graag!

Dus vandaag even na elven stappen we in zijn gebutste Opel Agila. De banden zijn niet helemaal hard, maar doordat A. best goed – zeker voor Egyptische begrippen – rijdt, zwalken we niet al te hard over de weg. Door de relatieve weekendrust zijn we binnen tien minuten bij de moskee waar het ziekenhuis onderdeel van uitmaakt. Buiten zitten hele groepen mannen in galabeya en gesluierde vrouwen te eten. A. vertelt ons dat de inkomsten van het ziekenhuis en de moskee gebruikt worden om voedselpakketten te verstrekken aan mensen die zo weinig hebben dat ze zelf geen eten kunnen kopen. Er schalt een naam door de luidspreker, de volgende in de rij is aan de beurt.

We passeren allerlei deuren en loketten waar dikke rijen mensen staan te wachten, blijkbaar op allerlei uitslagen van het lab. Bij de kassa regelt A. dat we onze ‘tickets’ krijgen voor het ziekenhuis. Voor omgerekend nog geen 2 euro mogen we naar binnen.

Echt overal waar we kijken zitten of staan mensen te wachten. Het is een drukte van belang. We weten dat het in een publiek ziekenhuis als dit heel waarschijnlijk is dat mensen een hele dag moeten wachten voor ze geholpen worden door een dokter. Het voelt dan ook wat onprettig om hier als buitenlander ‘even’ naartoe te gaan. A. ziet er geen enkel probleem in: onze check wordt door een totaal andere dokter gedaan én we betalen er toch voor? Dat eerste moeten we maar van hem aannemen en het tweede, tja, een paar euro is voor ons weinig, maar voor Egyptenaren soms veel. Ik besluit het maar als een ervaring te zien: dit is óók een kant van Egypte, eentje waar we wel van weten omdat we erover horen, maar waar we nooit deel van uitmaken.

We hoeven niet lang te wachten tot we een kamertje ingeleid worden. Het blijkt de behandelkamer te zijn waar een hartfilmpje gemaakt wordt. Er worden nog twee stevige dames – geheel in zwart gewaad en sluier – geholpen achter het gordijn, maar wij kunnen alvast plaatsnemen op de stoelen, letterlijk onder de kast. Een paar minuten later mag ik op de behandeltafel plaatsnemen. Schoenen uit natuurlijk, shirt omhoog en met de blote rug op de – niet-ontsmette – tafel. De zuster brengt een paar drukkers aan op mijn enkels, polsen en borst. Naast mijn hoofd begint een apparaatje te piepen en te printen. Ze is al snel tevreden en ik mag me weer aankleden. E. ondergaat dezelfde behandeling en we worden de kamer weer uitgebonjourd.

V.l.n.r.: de centrale hal, de behandelkamer, het papiertje waar het allemaal om te doen is

Bij de balie staat A. op ons te wachten en hij regelt dat we naar een dokter kunnen die onze hartfilmpjes moet goedkeuren. Na wat gemarchandeer verklaart de dokter ons beiden gezond door middel van een handtekening en voor we het weten staan we weer buiten.

Het blijft te bizar voor woorden dat ik binnen twee maanden twee keer dezelfde procedure door moet, maar het was wel een interessante ervaring om een publiek ziekenhuis van binnen te zien. Het maakt me vooral extra dankbaar dat ik uit Nederland kom, waar de zorg echt goed geregeld is en waar je niet een hele dag, of langer, in een wachtkamer hoeft te zitten wachten tot je hopelijk een keer geholpen wordt door een min of meer capabele dokter.

Voor mij zijn de papieren in ieder geval weer bijna rond. Alleen nog nieuwe pasfoto’s laten maken en navragen of ik ook deze keer weer goedgekeurd moet worden door de clubdokter en een stempel moet halen bij het clubadministratiekantoor. Want alles moet wel volgens procedure natuurlijk…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s