Die hadden we niet aan zien komen!

Als je in Egypte woont, weet je dat bijna niets gaat zoals je denkt dat het gaat. Vaak is dat niet per se positief en is het om gek van te worden. Maar soms word je er blij door verrast. Deze week twee voorvallen uit de categorie: die hadden we niet aan zien komen!

Zo had Piebe een week of wat geleden wat losse ponden op zak. Bij de kassa van de supermarkt – waar hij met een kaart betaalt – wil hij die pakken om de tassen-inpak-jongen wat fooi te geven. Maar waar is het geld? Terwijl hij druk zijn zakken staat te bekloppen, zie ik de bui al hangen. Als hij dat geld verloren is, zien we dat heus niet meer terug. Dus laten we maar gaan.

Ondertussen staat links achter de kassa een supermarktmeneer driftig iets op een envelop te schrijven. Onze – in het Nederlands gevoerde – discussie over het geld plus Piebe’s klopcapriolen trekken zijn aandacht en vriendelijk vraagt hij in het Engels of we iets kwijt zijn. Op Piebes antwoord dat hij wat ponden kwijt is, vraagt de man om hoeveel ponden het gaat. Als Piebe zegt dat het om ongeveer 100 pond gaat, trekt de man zijn envelop erbij. En haalt Piebe’s 100 pond eruit!

Gevonden in de winkel. Hij was net bezig om het geld in een envelop te stoppen voor als er een klant om zou komen…

Maar het kan nog gekker: afgelopen week gaan we met een taxi richting Down Town. Het is tegen 18 uur, volop spits en over het ritje van slechts twee kilometer doen we redelijk lang. We zijn dus blij als we aankomen bij de winkel vlakbij Tahrir plein waar we even rond willen kijken. Het is een typisch Egyptische zaak: als je niet weet dat ‘ie bestaat, vind je ‘m niet. Je moet namelijk tussen alle andere winkels een nauwe portiek in, waar je een trap moet nemen naar de eerste verdieping. Daar is een grote deur waarachter de winkel zich bevindt. Als de deur dicht is, moet je gewoon even aanbellen en komt iemand je binnenlaten.

Omdat het een ontzettend leuke winkel is, komen er veel buitenlanders, die op straat waarschijnlijk allemaal even twijfelend rondkijken: waar zit de winkel ook alweer? De schoenenpoetser op de stoep kent zijn pappenheimers inmiddels wel en wijst iedereen keurig naar de ingang. Liefst nadat hij hun schoenen gepoetst heeft uiteraard.

Het is inmiddels mijn derde bezoek aan deze winkel en ondanks de spitsdrukte en chaos op straat vind ik zonder moeite de ingang. Als we al een paar minuutjes aan het snuisteren zijn in de winkel gaat ineens een paar keer de deurbel en komt er iemand hijgend binnenstormen. “Excuse me!” roept hij naar ons, “Are these yours?”.

Hij houdt een sleutelbosje omhoog waar ik half naar kijk. Maar, wacht eens: dat lijken mijn sleutels wel!

Het vakje van mijn tas waar ik de sleutels altijd in doe, blijkt niet goed dichtgezeten te hebben waardoor de bos er uitgevallen is. We weten niet precies wat er gebeurd is, want de hijgende man is in de heersende verwarring de deur alweer uitgerend.

Waarschijnlijk zijn de sleutels in de taxi uit de tas gevallen en heeft iemand ze gevonden bij het instappen. Feit is dat wij in dit geval ontzettend gemazzeld hebben dat we als buitenlanders in de binnenstad zo opvallen dat we binnen de kortste keren getraceerd waren.

De winkelbedienden hebben nog minutenlang plezier om het hele voorval. Elke paar minuten komen ze ons in het Arabisch vragen of we onze sleutels nog hebben? We mogen de winkel pas verlaten als ik bevestigend geantwoord heb dat we inderdaad de sleutels nog hebben. Als we de trap aflopen, horen we ze nog lachen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s