Als een echte Trophy Wife

Eén van de grootste problemen van Egyptisch-Arabisch leren, is dat het een gesproken taal is. Dit moet je heel letterlijk nemen: deze taal bestaat alleen in gesproken vorm. Zelfs voor buitenlanders is er maar één min of meer – meer min dan meer overigens – goede reeks lesboeken. Vrijwel alles dat geschreven wordt, is in het Modern Standaard Arabisch (MSA) en dat is op heel veel vlakken afwijkend van het Egyptisch-Arabisch. Of eigenlijk andersom, want het Egyptisch-Arabisch is te zien als een dialect afkomstig van het MSA. Dus ik kan niet makkelijk tijdschriften, kranten en boeken lezen om mijn taalbegrip te verbeteren. Wat wel kan, is Arabische films kijken met Engelse ondertiteling.

Of zonder ondertiteling, besluit ik als ik de trailer van een film bekijk die nu in de bioscoop hier vlakbij draait: Il ‘ird beyetkallim ofwel ‘De sprekende aap’. De aansprekende trailer is goed te volgen en ik besluit naar de bios te gaan om te zien of mijn Arabisch de vuurproef kan doorstaan.

Het is de eerste keer dat ik naar deze bioscoop ga, die pas een paar maanden terug haar deuren opende. En het is ook de eerste keer dat ik alleen ga. Op een dinsdagmiddag, om één uur ’s middags. Als dat niet Trophy Wife-achtig is, dan weet ik het ook niet meer!

Bij het loket kies ik een plek op het verbazingwekkend moderne digitale scherm met alle stoelnummers – zo te zien ben ik de enige. Ik blijk me te hebben vergist in de tijd: de film begint niet om 13:00 uur, maar om 13:15 uur, voor Egyptische begrippen ben ik dus véél te vroeg. De bioscoop is nog uitgestorven op een aardige meneer bij de ingang na die in veel te rap Arabisch iets tegen me zegt en naar boven wijst. Zou de filmzaal boven zijn? Ik loop de trap op en zie alleen een troosteloos leeg zaaltje met in de verste hoek een meneer die druk bezig is met zijn middaggebed. Ik draai me om alsof ik precies weet waar ik naartoe moet en loop weer naar beneden. Daar blijken aan het andere eind van de hal twee grote deuren te zijn, die er bij nader inzien eigenlijk wel uitzien alsof ze naar een filmzaal leiden.

Een paar minuten later word ik inderdaad met alle egards door deze deuren geleid, waarachter een prachtige filmzaal schuil gaat. De wanden zijn bedekt met decoratiewerk van bladgoud en er klinkt Weense balmuziek, wat een tikje vervreemdend is. Terwijl ik op mijn kaartje mijn stoelnummer zoek, verwoord een jonge bioscoopmedewerker mijn gedachten als hij lachend zegt dat er nog plek genoeg is. Als ik opmerk dat het inderdaad niet druk is, brandt hij los. Later op de dag zal het drukker worden, vooral na een uur of vier als de scholen uitgaan. En bij de avondvoorstellingen zijn er altijd redelijk veel mensen en dan is er altijd Engelse ondertiteling. De film die nu vertoont wordt, is zonder ondertiteling. Bij deze laatste zinnen kijkt hij me afwachtend aan en als ik aangeef dat ik juist geen ondertiteling wil, is hij hoogst verbaast. Een tweede collega komt bij ons staan en mengt zich in het gesprek. Waar kom ik vandaan, hoe lang woon ik hier al, weet ik dat deze film zonder Engelse ondertiteling is?

We wisselen wat liflafjes uit en ik heb de indruk dat ze vooral moeten lachen om die rare Westerse vrouw die midden op de dag een Arabische film zonder ondertiteling komt kijken. Gelukkig komt er een groepje Egyptische meiden binnen en haasten de jongens zich naar hen toe om hun plaatsen aan te wijzen zodat ik eindelijk kan gaan zitten. Ik kan hun gesprek niet helemaal volgen, maar vang wel op dat ze tegen de meisjes zeggen dat die Westerse vrouw naar de film komt kijken om meer Arabisch te spreken. Het lachsalvo dat volgt spreekt boekdelen. Helemaal niet ongemakkelijk dit…

Tijdens de voorvertoningen voorafgaand aan de hoofdfilm, krijg ik ineens een grote beker popcorn aangereikt van een van de bioscoopjongens: met complimenten van de staf. Een beetje beduusd bedank ik hem vriendelijk voor het gebaar. Ik heb het hart niet om te zeggen dat ik net erg goed geluncht heb. Wanneer de film van start gegaan is en ik maar de helft van de de dialogen opvang doordat het geluid naar goed Egyptische gewoonte knetterhard staat – waarom vergeet ik dat toch elke keer?! – komt de popcorn toch nog goed van pas…

Advertenties

Een gedachte over “Als een echte Trophy Wife

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s