The Egyptian way

Zomaar een paar dagen in Egypte…

Vrijdagavond – rond 21 uur. “Eh, Mariët, dit is niet goed!” Piebe zit op zijn knieën in de gang, te turen naar de vloertegels. “De vloer komt omhoog!” We besluiten het nog even aan te zien, maar wel vast de Assistent, de rechterhand van de huisbaas, een appje te sturen dat er iets geks is met de vloer.

Vrijdagavond – rond 22 uur. “De vloer komt steeds verder omhoog zetten, dit is echt heel gek.” Piebe stuurt de Assistent nog maar een appje met een foto. “Hij komt morgenochtend kijken, zegt ‘ie.”

Zaterdagochtend – rond 9 uur. “Dit is inderdaad heel vreemd,” overpeinst de Assistent als de Onderassistent, de rechterhand van de rechterhand van de huisbaas, op zijn knieën naast de breuk in de vloer zit. “We gaan deze tegels eruit halen en kijken hoe het eronder eruit ziet, misschien zit er water onder?” De Onderassistent haalt de tegels weg: alleen zand. “Morgenochtend om 10 uur komen we terug om meer onderzoek te doen,” zegt de Assistent. Hij laat direct een Perzisch tapijtje aanrukken om het gat in de vloer te bedekken en beent het huis uit.

Zondagochtend – rond 9 uur. De Assistent, de Onderassistent en de Tegelzetter staan om het gat heen en krabben zich eens op hun achterhoofd. We laten het onderzoek maar aan hen over en drinken rustig een kop koffie in de woonkamer tot er een fiks kabaal uit de gang komt. “We vervangen vandaag gelijk de vloer,” de Assistent kijkt ons opgetogen aan. Is al duidelijk waardoor de vloer omhoog komt dan? “Nee, maar het is geen vocht. Deze tegels komen er in, is dat goed?” De nieuwe tegels zijn minder mooi dan de oude, maar ach, het is toch niet ons eigen huis, de komende jaren kunnen wij er prima mee leven.

Zondagmiddag – rond 16 uur. Na een ontspannen zeiltochtje op de Nijl met onze Nederlandse gasten – die met hun neus in de boter vallen – stappen we een huis binnen dat compleet bedekt is onder een centimeter stof. Watskeburt?!  De tegelzetter zwaait vriendelijk naar ons met zijn slijptol voordat hij, zonder gehoorbescherming en zonder water, nog een tegeltje op maat slijpt. Ah, vandaar…

Zondagmiddag – rond 16:30 uur. Ik werp een blik in de gang: is de vloer bijna klaar? Tot mijn grote schrik zie ik een jochie van een jaar of 7 met zijn kleine vingertjes de voegen dichtsmeren. De Onderassistent bijt hem vanuit de keuken – waar hij heel de dag op een krukje heeft zitten te zitten – allerlei bevelen toe. Dit is een van de momenten waarop wij even perplex staan: wat moet je hier nu mee aan??

Zondagochtend een week later – rond 10 uur. “Je bent waarschijnlijk niet thuis, maar de Schilder staat voor de deur,” vertelt Piebe me aan de telefoon. “Nu al? Hij zou toch om 11 uur komen?” zeg ik verschrikt. “Ja, dat heb ik ook al gezegd. Hij wacht gewoon tot je thuis bent, zei de Assistent.” Ik haast me naar huis en laat de Schilder en zijn assistent binnen. Binnen no time is de vloer keurig afgedekt en zijn zelfs de nieuwe plinten secuur afgeplakt, dat heb ik nog niet eerder gezien. De zwarte vegen die de Tegelzetter op de muur achtergelaten heeft, zijn nog geen uur later keurig weggewerkt en als de Schilder en zijn assistent het huis achterwaarts weer uit geschuifeld zijn, is het net alsof er nooit iets gebeurd is. Alleen is de vloer iets donkerder dan ie was…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s