‘Plastic Fantastic’ – TCPP interview

“Natuurlijk mag je me interviewen, dat spreekt toch voor zich!” Nederlandse vriendin E. is direct enthousiast als ik haar vertel over The Cairo Partner Project. We spreken af in haar prachtige appartement dat een hele etage beslaat en waar ze sinds drie jaar woont met haar man en hun twee kinderen.

“Ik wilde eerst helemaal niet naar het buitenland, tot Cairo op ons pad kwam. Deze regio is op werkgebied erg interessant door alles wat er speelt. En het leek me interessant en goed voor mijn persoonlijke ontwikkeling om uit mijn comfortzone te stappen.” Ze gingen een weekje sfeerproeven om te kijken of ze er vertrouwen in hadden dat ze zich hier zouden kunnen redden. “En dat hadden we. Hoewel hier wonen natuurlijk wel echt anders is dan een weekje op vakantie te zijn. Je weet dat Cairo een vervuilde, drukke, vieze stad is, maar als je voor het eerst kilometerslang langs een droogstaand kanaal rijdt dat tot de nok toe gevuld is met afval, is het toch even slikken.

Je ziet hier hoe we als mensen de aarde vernietigen. Er wordt veel te veel water verspild en overal ligt plastic. Op een feestje laatst vertelde ik een Egyptische dame dat we met de auto naar de Rode Zee geweest waren. Onderweg daar naartoe heb je aan de ene kant van de weg hotels, aan de andere kant bergen afval. De Egyptische dame reageerde verbaasd: zij had daar nog nooit afval gezien. Dat is echt bizar, mensen hier zien het gewoon niet. Terwijl je overal in de woestijn – al zit je kilometers in het grote niets! – plastic ziet zwerven.

En de luchtvervuiling… Zodra je de deur uit stapt, loop je tussen de uitlaatgassen – zeker met de kinderwagen. De kinderen zitten precies ter hoogte van de auto-uitlaten… Wat heeft onze periode hier voor effect op de gezondheid van mijn kinderen later? Daar maak ik me zorgen over. Sowieso, wat hier gebeurt, heeft straks invloed op ons in Europa. Wanneer er hier geen water en dus geen leven meer is, komt er een nieuwe migratiestroom op gang richting Europa. Maar ook nu al zie je zoveel leed hier bij mensen en dieren. Dat vind ik heel zwaar. Het moeilijkst is dat er geen oplossing is voor de problemen die hier zijn, alles hangt met elkaar samen.”

E. neemt een slok van haar cappuccino. “Ons eerste jaar in Egypte was het zwaarst. Eenmaal hier aangekomen, bleek ik zwanger te zijn van onze oudste. We vonden niet direct een geschikt huis, waardoor we vier maanden lang in een hotel woonden, geen pretje. Dat jaar was ik in verband met de zwangerschap en de bevalling veel in Nederland. In juli, de heetste maand, kwam ik samen met de baby en mijn moeder weer terug. De hitte was eigenlijk niet te doen met een baby. En in die periode was het ook onrustig in het land. De tweede machtswisseling had net plaatsgevonden en er waren bijna geen expats meer. Degenen die er nog wel waren, trokken veel bekijks. Een van mijn vriendinnen kwam over uit Nederland en zei tegen me: ‘E., ik zou hier echt niet kunnen wonen!’. Ze heeft veel gereisd – ook in haar eentje, maar vond het enorm intimiderend dat er alleen maar mannen op straat waren.”

Met een blonde baby val je hier extra op. Egyptenaren zijn gek op kinderen en geloven dat het kussen van een baby geluk brengt. “Overal wilden mensen met ons op de foto en de baby aanraken, knuffelen, kussen, vasthouden. Bij een nationale zwemcompetitie in Alexandrië kwam een van de oudere dames voorafgaand aan élke wedstrijd die ze zwom de baby een kus geven. Ik heb me er vanaf het begin maar bij neergelegd dat dit is zoals het gaat – je kunt er niets tegen doen.”

Het engste dat E. met de kinderen meemaakte, was tijdens een tripje naar de piramide van Saqqara. “Een van de beveiligers bleek idolaat van kinderen te zijn en als grapje richtte hij zijn machinegeweer op de oudste en maakte schietgeluiden. Als ouders ben je verbijsterd, je staat perplex dat iemand dit in zijn hoofd haalt.”

Ze haalt haar schouders op. “Maar ook op andere vlakken gebeuren rare dingen. Zo worden werkzaamheden aan flatgebouwen rustig uitgevoerd zonder steiger en als er al een steiger is, dan is die zelfgemaakt van een paar gammele plankjes. Of werklui hangen helemaal uit het raam, of balanceren op een dun balkje. Als ze vallen, gaan ze hartstikke dood. Maar dat maakt ze niets uit, een mensenleven lijkt niets waard.”

Links: op de terugweg van het interview zie ik weer iemand uit het raam hangen op de zesde etage – zie Midden. Rechts: ook lekker veilig…

“Als er iets gebeuren moet in ons appartement huurt onze huisbaas telkens de goedkoopste werkmannen in. We hebben van alles meegemaakt, van schilders die overal verfspetters achterlaten tot loodgieters die het probleem niet oplossen maar verergeren. Maar het allerergste was de lekkage in de badkamer. De voegen tussen de tegels bleken van gips. Dus brachten we vanuit Nederland een bus siliconenkit mee, deden aan een van de werkmannen voor hoe je moet kitten en vertrokken naar een afspraak. Bij terugkomst: overal klodders kit, behalve waar het moest. En de hele bus was leeg. Gelukkig konden we nog net voorkomen dat hij het doortrekmechanisme van de wc dicht kitte.” E. lacht en vervolgt: “En het ergste? Je kunt het hen vaak ook niet eens kwalijk nemen. Veel mensen hebben hun vak niet goed geleerd en doen met de beste wil van de wereld nét niet het goede.”

E. is heel sportief. Naast zwemmen – we zijn lid van hetzelfde zwemteam – doet E. ook aan een in Egypte niet voor de hand liggende sport: acrobatisch paaldansen. “Mijn man hoorde dat er een studio in de buurt was, opgezet door twee vrouwen, een Egyptische en een Brits-Egyptische. Ik nam een lespakket van omgerekend 150 euro, best duur, maar goed. Al snel bleek echter dat ik eigenlijk te goed was voor de studio, dus werd ik gevraagd om lessen te komen geven in plaats van ze te volgen. En natuurlijk: na drie lessen werd de studio opgeheven… De Egyptische partner, een architecte, was onbetrouwbaar. Ze kwam niet opdagen om lessen te geven en de verbouwing die zij berekend had, viel tien keer zo duur uit waardoor de studio over de kop ging. Daar ging mijn geld. Van anderen hoorde ik dat zij hun geld terugkregen en besloot er achteraan te gaan. Ik kreeg de belofte dat ik al mijn geld terug zou krijgen, door lessen te geven.” Ik kijk E. verbaasd aan. Ze haalt lachend haar schouders op. “Ja, ik moest dus werken voor geld dat ik al betaald had. Achteraf weet ik nog steeds niet precies hoe ik dat heb kunnen laten gebeuren.”

De Brits-Egyptische eigenaresse opende een nieuwe studio in een andere wijk. E. ging hier lesgeven en nam daarnaast thuis assessments af voor de studio, om te bepalen wat voor niveau iemand had. Ook ging ze privéles geven. “Twee keer per week twee meisjes voor twee uur. Maar dat liep natuurlijk uit, dus uiteindelijk gaf ik ruim acht uur per week les. Het meest interessant was wat voor meisjes langskwamen. Bijvoorbeeld een heel fragiel meisje, geneeskundestudent, helemaal gesluierd, maar wel van die opzichtige nepnagels.” Of een meisje dat teleurgesteld was dat ik acrobatisch paaldans en daarom wat video’s doorstuurde van wat zij in gedachten had. Bleken dat dus heel erotisch getinte video’s te zijn… Vrouwen zijn hier sowieso veel meer bezig met ‘vrouwelijkheid’. Paaldansen voor jezelf? Welnee, dat doe je voor later! Want ook als je nu nog niet getrouwd bent, er komt een dag dat je een man hebt en die moet je aan je binden…”

Kijken Egyptische mannen anders naar vrouwen dan Nederlandse mannen? “Ja. Egyptenaren zijn over het algemeen gewone, aardige mensen, maar vooral de mannen hebben toch rare ideeën over je omdat je een Westerse vrouw bent. Heel irritant. Sowieso hebben Egyptenaren argwaan ten opzichte van het Westen en zijn ze nieuwsgierig naar Westerlingen, maar ook op hun hoede. De complottheorieën die het Westen tot de vijand maken, zitten heel diep in de samenleving en die krijg je er met rationele argumenten niet uit.” Ze valt even stil en moet dan lachen. “Maar eerlijk is eerlijk, wij hebben ook vooroordelen over Egyptenaren.”

Ik ben al bijna de deur uit als E. zich bij het zien van mijn tas nog een prachtige anekdote herinnert: “Bij de jaarlijkse kerstbazaar vroeg een oudere Egyptische dame met een grote Chanel-shopper om een plastic tasje om haar aankoop in te doen. Toen ik haar verbaasd op haar grote tas wees, viel ze tegen me uit: ‘Dit is een tas van 1000 dollar! Je denkt toch niet dat ik daar iets in ga doen?!’.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s