Retourtje Paradijs

Voor het werk moet Piebe een paar dagen op reis. Leuk voor hem natuurlijk, maar het beste nieuws: ik kan met hem mee. Perfect!

Het is vanaf Cairo een uurtje vliegen naar de plaats van bestemming: Soma Bay, alias het Paradijs. Tenminste, als ik de beschrijvingen van anderen moet geloven, die variëren van: “Echt geweldig daar!” tot “Ik ben zo jaloers op jullie dat je daarheen gaat! Echt mijn favoriete plek in Egypte!”.

Ik ben sceptisch, tot nu vielen alle plekken waar we zijn geweest me een beetje tegen: veel te druk of juist griezelig rustig (voornamelijk daar waar veel toeristen horen te zijn, waardoor je continu achtervolgd wordt door verkopers die hun slag proberen te slaan bij die ene overgebleven toerist), idyllische boulevards die ontsierd worden door vier- tot achtbaanswegen waar het verkeer al toeterend overheen raast en aanvankelijk schattige hotels waar je vervolgens geen oog dichtdoet door de doorliggende bedden en de nachtelijke herrie op de gang of buiten. Maar het kan ook komen doordat we telkens weigeren om in een luxe resort te logeren – want we zijn kampeerders, toch? – wat toch een beetje de standaard is hier en waar elke Egyptofiel razend enthousiast over is. Dat kan ook.

Op de bewuste vrijdag dat we naar Soma Bay reizen, komen we na een helse taxirit – we worden twee keer op een haar na aangereden en onze chauffeur weet maar net te voorkomen dat we vol achterop een oude VW kever klappen die midden op de weg stilvalt – aan op het vliegveld in Cairo.  Waar we achtereenvolgens anderhalf uur vertraging blijken te hebben, onze vlucht gecanceld wordt en dan toch weer niet. Uiteindelijk wordt de vlucht samengevoegd met een andere vlucht – zonder dat er ook maar iets omgeroepen wordt uiteraard. We zijn maar wat opgelucht als we eindelijk in een vliegtuig zitten, hoe laat die ook zal gaan – niemand heeft ook maar enig idee.

Eindelijk aangekomen op de luchthaven in Hurghada hebben we vervolgens nog een akkefietje met de station manager die helemaal geen station manager blijkt te zijn, worden we vrienden met het hoofd van de beveiliging, kolonel T. – volgens eigen zeggen van de FBI en groot fan van alles dat met Holland te maken heeft, en stappen uiteindelijk uitgeput in de hoteltaxi – de chauffeur heeft de hele avond buiten de aankomsthal op ons staan wachten, de arme man…

Maar bij aankomst in Soma Bay wacht, eerlijk is eerlijk, het Paradijs op ons. Een super-de-luxe resort (the place to be, volgens de kenners), witte bounty stranden, turquoise blauw water, de woestijn op steenworp afstand en complete stilte! Het is bijna te mooi om waar te zijn!

Er volgen een paar zalige dagen waarin we Piebe’s werkaangelegenheden afwisselen met heerlijk eten, lange leessessies en wandelingen door de branding. En die stilte! Ongelooflijk hoeveel energie we overhouden nu we niet de herrie van Cairo hoeven te onderdrukken.

Enige troubles in paradise zijn de nachten. “Kan jij ook niet slapen?” vraag ik diep in de nacht aan Piebe als ik hem al zuchtend voor de zoveelste keer hoor draaien. Het antwoord komt direct vanaf de andere kant van ons zalige en reusachtig brede bed: “Nee, nog geen oog dichtgedaan. Ik word gek van de stilte!”

Advertenties

Een gedachte over “Retourtje Paradijs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s