‘What I’m doing all day? Well…’ – TCPP interview (also in English)

—INTERVIEW IN ENGLISH BELOW—

Interview by Trophy Wife,” Helene schrijft lachend onze afspraak in haar agenda. Ze werkt heel graag mee; al vindt ze het wel jammer dat ze als Amerikaanse geen Nederlands kan en de blog dus niet kan lezen. (Daarom speciaal voor haar hieronder ook nog een Engelse versie.)

Helene en haar man zijn sinds november 2015 in Cairo en hebben al flink wat expatervaring. Ze woonden acht jaar in Cyprus, zes jaar in Ierland, een jaar in Jemen en werkten af en aan op de Palestijnse Westelijke Jordaanoever.

“Heet, Islamitisch, grote stad, IS. Dat was mijn beeld voordat ik naar Cairo kwam. We woonden natuurlijk al eerder in het Midden-Oosten, dus ik had al wel een beeld bij hoe wonen in een land als Egypte zou zijn. Al zijn Jemen en Egypte niet helemaal te vergelijken, de taal, cultuur en natuur zijn best wel anders. In mijn ervaring is Cairo trouwens nergens mee te vergelijken. Dit is de meest chaotische stad waar ik ooit geweest ben.

Het leven in Cairo is zwaar,” zegt Helene. “De drukte, de herrie, de luchtvervuiling. Voor mij is Cairo als een steen: lelijk van buiten, maar binnenin zit veel moois. Je moet alleen even door die buitenkant heen. De Egyptenaren helpen daarbij. Ze zijn heel vriendelijk, behulpzaam en hebben een geweldig gevoel voor humor. Egyptenaren en Egypte moet je eigenlijk apart trekken: de Egyptenaren zijn heel leuk, maar Egypte is geen fijn land om in te wonen. Het is wel een fascinerend land, het komt vaak voor in de Bijbel en als kind was ik al gefascineerd door de piramides en de sfinx. Er is zoveel moois in de oude cultuur en de geschiedenis. Maar als vrouw, en zeker als Westerse vrouw, is het leven hier niet makkelijk.”

Over wat ze het zwaarst vindt, moet ze even nadenken. “Het niet kunnen spreken van de taal – we zijn het wel aan het leren, maar het is zo’n moeilijke taal, dat kost heel veel tijd. Daarnaast de drukte, de herrie en de luchtvervuiling. Bij ons sollicitatiebezoek werden we er al wel voor gewaarschuwd, maar door alle impulsen die je hier krijgt, viel het eigenlijk niet eens zo op. Je went er wel een beetje aan, maar dat getoeter en geschreeuw op straat…!” Helene is nog niet uitgesproken of er wordt beneden op straat zo luid getoeterd dat we elkaar een paar minuten niet meer kunnen verstaan.

“Vanochtend vroeg schrok ik ineens wakker van een motor die brullend voorbijkwam, gevolgd door een keiharde botsing. Geen idee wat er gebeurd is, maar het klonk niet goed. Het verkeer is hier vreselijk. In de Verenigde Staten krijg je een boete als je de snelweg oversteekt, hier is het heel normaal. Sinds mijn man op een haar na aangereden werd door een taxi heb ik een beetje last gekregen van straatangst en mijd ik drukke wegen.

Wat ook heel erg wennen is, is de Egyptische definitie van ‘prioriteit’. Iemand zei een poosje terug tegen me: ‘Waarom ben je zo druk? Je moet gewoon je prioriteiten goed stellen.’ Maar in Egypte doe je wat op dat moment omhoogkomt; wat je echt wilt/moet doen valt daar vanzelf een keer onder. Egyptenaren neigen naar uitstelgedrag, doen soms juist tig dingen tegelijk en laten sowieso alles uit hun handen vallen als er ineens iets gebeurt dat dringender is. Als er iemand overlijdt bijvoorbeeld, dan stopt alles en wordt de hele boel geregeld om ervoor te zorgen dat de begrafenis diezelfde dag nog plaatsvindt. Ze lacht: “De Egyptenaren mogen het mummificeren uitgevonden hebben, maar dat doen ze niet meer. Jammer als er andere belangrijke zaken te regelen waren, de begrafenis gaat voor.”

“Waar ik enorm van houd, is dat alles hier thuis bezorgd kan worden: boodschappen, koffie, zelfs bloed prikken kun je thuis laten doen. Toen ik een keer tegen een Egyptische vriendin zei dat ik dit zo handig vind, was ze hoogst verbaasd: ‘Wil je zeggen dat ze in de VS geen koffie aan huis bezorgen?!’.

De culturele verschillen ontdekken in de internationale gemeenschap vind ik het allerleukste hier. Zolang als ik me kan herinneren, ben ik gefascineerd geweest door culturen en talen, dus het is geweldig om mensen te ontmoeten die ik in mijn eigen land nooit ontmoet had. Mijn ervaring is ook dat mensen in een ander land meer open zijn dan in hun eigen land. Je bent allemaal niet ‘thuis’ waardoor je met elkaar probeert er het leukste van te maken. Ik probeer ook veel contact te hebben met lokale Egyptenaren, want als je niet buiten de internationale gemeenschap komt, mis je de schoonheid van een land. Egyptenaren zijn ontzettend grappig.”

We worden, al voor de derde keer sinds ik hier ben, onderbroken door de deurbel. Er komt iemand wat afleveren en er volgt een korte discussie in Engels en Arabisch over een fooi voor de bezorger (“Ik wil je graag wat geven.”, ‘Nee, dat hoeft niet.”, “Neem het alsjeblieft aan, voor je kinderen.”, “Nee, nee, nee, echt niet.”, “Echt, voor je kinderen.” – na vijf keer aandringen neemt de bezorger het toch aan) waarna de nodige beleefdheden uitgewisseld worden ten afscheid.

“Door het werk van mijn man leven we hier in een soort vissenkom,” verzucht Helene als ze weer plaats neemt tegenover mij, “Iedereen weet alles van ons, wat we wanneer doen, wat we laten bezorgen, wat we verdienen, zelfs wat je weggooit. Maar,” vervolgt ze met een grote glimlach, “we krijgen ook zoveel kansen die we in de VS nooit gekregen zouden hebben. Mensen willen graag ergens tijd in steken, zo hebben we sinds een poosje bijvoorbeeld kunstlessen van een heel leuke leraar die ons daarnaast ook begeleidt met sporten. Ook dat is Egyptisch.

Wat het gekste is dat ik hier mee gemaakt heb?” Helene schiet in de lach. “Waar moet ik beginnen? Het is de combinatie van de chaos en het geluid, de drukte op straat en in het verkeer, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is rondreizen door de stad en op de verkeerde plek afgezet worden, omdat de taxichauffeur niet precies weet waar je moet zijn en onderweg de hele tijd verkeerde aanwijzingen krijgt van degenen aan wie hij het vraagt. En dan ben je zo een uur te laat op de juiste plek van bestemming. Of naar de begrafenis gaan van de schoonmoeder van een Anglicaanse priester en aangekomen bij de kerk naar het kantoor van een Koptische priester geleid worden, wat erg vreemd lijkt bij een Anglicaanse begrafenis. Maar ze weten het zeker: dat is priester die en die. En dat de priester dan vervolgens niet weet waar we moeten zijn, wat ook erg raar is: het is de begrafenis van zijn schoonmoeder. En dat dan blijkt dat de Koptische priester precies dezelfde naam heeft als de Anglicaanse priester! Dus, juiste naam, verkeerde priester. Dat bedenk je niet!

Helene is geen doorsnee expatpartner, doordat ze haar man vaak vergezeld in bezoeken die hij voor zijn werk aflegt. Maar hoe zien haar dagen er verder uit? “Wat ik heel de dag doe? Nou…” Helene gaat er even goed voor zitten en steekt van wal: “Gelukkig wordt het grootste deel van het huishoudelijke werk door onze schoonmaaksters gedaan, daar zou ik echt geen energie voor hebben, maar de dagelijkse dingen zoals de was en de boodschappen doe ik wel gewoon zelf. Verder leg ik samen met mijn man veel bezoeken af, krijgen we veel mensen over de vloer, maak ik omwille van mijn gezondheid al ons eten helemaal zelf, ben ik veel tijd kwijt met het bijhouden van de correspondentie en contact houden met familie en vrienden buiten Egypte en zijn er veel last minute afspraken. Verder volg ik onlinecursussen, lees ik graag, kijk ik films en rugby,” ze is sinds de tijd dat ze in Ierland woonde groot fan van de ‘Six Nations Play’, “heb ik kunstlessen en geef ik een paar uur per week les. Wacht even,” Helene loopt de kamer uit en komt terug met een grote ukelele en een kleine waar ze een paar akkoorden op aanslaat om mij het verschil te laten horen. “Zo leuk om kinderen de ukelele te leren spelen! En wie weet, kunnen ze dan op een dag ook wat spelen tijdens kerkdiensten, dat zou handig zijn nu we zo weinig muzikanten in de gemeente hebben. Verder speel ik nog een paar instrumenten, maar echt getalenteerd ben ik niet, hoor. Ik houd er gewoon van om nieuwe dingen leren.” Net als ik denk dat deze enorme lijst heus niet langer kan, bedenkt ze nog een paar dingen: “O ja, ik zou meer willen sporten en ik zou zeker meer tijd in Arabisch moeten steken, maar dat lukt niet erg.”

Als je haar ziet en meemaakt, zou je het zeker niet zeggen, maar had ik eigenlijk al verteld dat Helene de zestig inmiddels gepasseerd is?

 


 

SUCH A FASCINATING COUNTRY

“Interview by Trophy Wife,” laughing, Helene writes down our appointment in her dairy. She loves to cooperate, although she pities that – being an American – she can’t read Dutch. Helene and her husband live in Cairo since November 2015 and have quite some expat experience already. They lived in Cyprus for eight years, in Ireland for six years, in Yemen for one year and worked on and off at the Palestinian West Bank.

What were Helene’s thoughts about Cairo before she moved here? “Hot, Islamic, big city, ISIS. That were the first things to come to my mind beforehand. We’ve lived in the Middle East before of course, so I did have an idea of how living in Egypt would be. Although Yemen and Egypt aren’t really comparable. The language and culture both are different and in my experience: Nothing compares to Cairo! This is the most chaotic city I’ve ever visited or lived in.

Life in Cairo is harsh,” Helene says. “The noise, the air pollution. For me, Cairo is like a rock: Ugly on the outside, but so much beauty on the inside. You just have to crack through the exterior. The Egyptians help doing that. They are kind, helpful and have a beautiful sense of humor. The Egyptians and Egypt have to be separated: The Egyptians are lovely people, but Egypt is not a nice country to live in. It’s a fascinating country as well, with the old culture and long history. It’s mentioned a lot in the Bible and already as a child I was fascinated by the pyramids and the sphinx. But living here as a woman, and especially a Western woman, isn’t easy.”

The hardest part of living here, that’s something she has to think about. “Not being able to speak the language. We’re learning it, but it’s such a difficult language, it takes a lot of time. Next to that, I don’t like the noise and pollution. During our application visit we were warned for it, but in all impulses it didn’t jump out. You get used to it, but the honking and shouting in the streets!” Helene was still speaking when downstairs in the street there was so much loud honking that we couldn’t understand each other for a few minutes.

“Early this morning I woke up from a roaring motor speeding up and seconds later I heard a huge crash. I didn’t hear an ambulance, but it didn’t sound good at all. The traffic is awful here. Since my husband by a hair was hit by a taxi I’ve got some street anxiety and try to avoid busy roads. In the United States you get a fine when you try to cross a highway, here that’s perfectly normal. Ever since my husband was almost hit by a taxi I have a bit of street anxiety and I try to avoid busy roads.

Hard to get used to, is the Egyptian definition of ‘priority’. Someone told me: ‘Why are you so busy? You just have to set your priorities.’ But in Egypt you do what comes up at that moment and what you want/have to do will fit in eventually. Egyptians tend to procrastinate, sometimes do multiple things at the same time and drop everything when something happens that is more urgent. When someone passes away, for example, everything stops and all things are arranged to make sure the funeral takes place the same day. Too bad if other important things had to be arranged, this is more urgent.” She laughs: “The Egyptians may have invented balming, but they don’t do it anymore.”

“What I absolutely love: Everything is home delivered. Groceries, coffee, even taking blood samples can be done at home. When I told an Egyptian friend that I thought this to be so convenient, she was perplexed: ‘You’re saying that you can’t get coffee home delivered in the US?!’.

Discovering cultural differences in the international community is what I like most here. For as long as I can remember I’ve been fascinated by cultures and languages, so it’s great to meet people that I wouldn’t have met back home. In my experience people are more open in another country than they would’ve been in their own country. You’re all not ‘home’ so you try to make the best of it with each other. I try to have a lot of contact with local Egyptians also, because not going outside of the international community is missing the beauty of the country. It’s no punishment either, as Egyptians are really funny people.”

For the third time since I’m here we’re interrupted by the doorbell. Something is being delivered and a short discussion follows in English and Arabic about a tip (“I’d like to give you something.”, “No, that’s not necessary.”, “Please, take it, for your children.”, “No, no, no, really, it’s not necessary.”, “Really, for your children.” – the deliverer takes it after five times insisting) after which some pleasantries are exchanged in bidding farewell.

“Because of my husband’s work we’re living in a fishbowl,” Helene sighs when she’s back at the table, “Everybody knows everything about us, what we do and when we do it, what we’re having home delivered, what we earn, even what we throw in the trash. But,” she continues with a big smile, “on the other hand, we’re getting so much chances here we wouldn’t have gotten in the US. People are always ready to give their time. We’re following art classes for example, from a really nice teacher, who helps us with work outs also. That’s very Egyptian.”

Helene laughs when I ask what the craziest thing is that happened to her so far. “Where to start? It’s the combination of the chaos and the noise, the crowdedness on the streets and in traffic, and so on. It’s travelling through the city and being dropped off at the wrong place, because the taxi driver doesn’t know where you have to be and keeps on getting wrong directions when he asks people on the streets. Easily you end up at your destination an hour late. Or visiting the funeral of an Anglican priest’s mother in law and after telling the priest’s name at the gate of the church being shown to the private office of the Coptic priest – which we thought very odd for a Anglican funeral. And then the priest doesn’t know where this particular funeral is being held in the complex, which is also odd: it’s the funeral of his mother in law… Turns out: The Coptic priest has the same name as the Anglican priest! So, right name, wrong priest, what are the odds?”

Helene is no average expat partner; she accompanies her husband in his work a lot. But I’m curious anyway: What do her days look like? “What I’m doing all day? Well…,” Helene sits back and starts counting on her fingers: “The cleaning ladies do most of the work in the household, fortunately – I wouldn’t have the energy for it, but the daily business like laundry and groceries I do myself. Further, I accompany my husband with a lot of his work visits, we get a lot of guests in our house so hospitality asks a lot of my time, as also making all meals from scratch for the sake of my health, correspondence with family, friends and supporters outside of Egypt and there are a lot of last minute obligations. Also, I follow courses online, like to read, watch movies and rugby,” since she lived in Ireland she’s a big fan of the ‘Six Nations Play’, “I have art lessons and teach a few hours per week – wait a moment,” Helene leaves the room and comes back with a big ukulele and a small one on which she plays a few chords to show me the difference. “It’s such fun to teach children how to play the ukulele! And who knows, they might play in church one day. I play some other instruments as well, like the piano and the guitar, but I’m not very talented.” That’s up for debate, I can tell you! “I just love learning new things, always did. As a small girl I got a doll and tore her apart, just to see how the technique inside the doll was, how did the eyes work?”

Just when I start to think the list of things Helene does can’t get any longer, she remembers a few other things: “I’d like to work out more and I’d definitely should put more effort to learning Arabic, but that doesn’t work out so well.”

When you see Helene and experience her ‘joie de vivre’ you definitely wouldn’t say it, but did I already mention that she’s over sixty…?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s