Een Nederlands-Egyptische week

‘Dit is toch wel heel lekker, he,’ zeg ik tegen Piebe terwijl we in onze hangmatten in de tuin liggen. We zijn de avond ervoor teruggekomen uit Nederland en hebben er enorm van genoten om weer te kunnen fietsen, frisse lucht in te ademen, familie en vrienden te zien en wat rond te toeren door Nederland. Maar nu we weer zachtjes heen en weer schommelen in de tuin lacht het leven ons ook hier weer toe.

 

De daaropvolgende maandag schuif ik aan bij de Synode van het Anglicaanse Bisdom Egypte, Noord-Afrika en de Hoorn van Afrika. Vier dagen, zo’n 80 deelnemers – waarvan een handvol vrouwen – en een overvol programma. De Synode wordt elke twee jaar gehouden en iedere kerk in het bisdom moet twee representanten afvaardigen, ook onze kerk. Maar vind maar eens twee mensen die zonder problemen vier achtereenvolgende dagen de tijd hebben. Je voelt ‘m al aankomen: trophy wifes zijn natuurlijk gemakkelijke slachtoffers. Ik vraag wat rond en hoor van verschillende kanten dat het niet echt iets voorstelt: een paar reports bijwonen, een programma met veel ‘rusttijd’ en that’s it.

Het programma heeft inderdaad rusttijd – zo’n twee uur rond de lunch. Verder start, met uitzondering van de eerste dag, elke dag om 9 uur en wordt het afsluitend diner rond 21 uur opgediend. De reports vullen ongeveer drie uur per dag, het allergrootste deel van het programma bestaat verder uit kerkdiensten en bijbelstudies. Zo’n 98% van het programma blijkt in het Arabisch gedaan te worden en er is ofwel geen Engelse vertaling of een niet heel beste vertaling. Dus probeer maar eens je aandacht erbij te houden als je a) het niet goed kunt verstaan door een ruis in je headset, b) de vertaling redelijk monotoon is en c) sowieso niet altijd begrijpt waar het over gaat omdat je geen Anglicaanse achtergrond hebt. Ik besluit al snel zo veel mogelijk te focussen op de formele onderdelen, dat is al inspannend genoeg.

Ook dat is makkelijker gezegd dan gedaan, doordat het programma continu gewijzigd wordt. Maar ik mag eigenlijk niet klagen, want dit jaar zijn er voor het eerst reports in videovorm. Briljante vinding.

Woensdag ga ik vroeg weg, want het is tijd voor de jaarlijkse Koningsdagreceptie van de ambassade. Een dagje te vroeg, omdat Zuid-Afrika ook haar nationale dag heeft op 27 april en volgens afspraak dit jaar aan de beurt is het op die dag te vieren. Volgend jaar is Nederland weer aan de beurt en wijkt Zuid-Afrika uit naar een andere dag.

Binnen vijf minuten na aankomst op de receptie heb ik al een bitterbal achter de kiezen, dat is een goede binnenkomer. De receptie is druk bezocht en het is grappig om te zien hoe leuk mensen Nederlandse parafernalia (oranje, Hollandse hapjes, foto’s van Amsterdam) vinden. Al moet ik zelf wel bekennen dat, als je vaker naar recepties gaat, ze op een gegeven moment allemaal een beetje op elkaar gaan lijken. Maar als dan het Wilhelmus klinkt en we op de koning proosten, klopt mijn Nederlandse hart toch wel weer wat harder van trots op ons mooie land. Lange leve de koning! Hoera! Hoera! Hoera!

 

Twee dagen later ben ik alweer wat minder trots. We ontvangen van de factuurinstelling van onze tandarts een mail met goed nieuws: ons leven wordt vanaf nu veel makkelijker, de factuur is nu nog per post verstuurd, maar we kunnen de rekeningen voortaan ook online ontvangen. Daarvoor hoeven we alleen even ons aan te melden via de site. In verband met de tweestapsverificatie wel alleen met een Nederlands telefoonnummer, en de klantenservice is alleen bereikbaar met een 0900-nummer, wat je niet kunt bellen vanuit het buitenland. De rekening waar het om gaat, kun je online inzien, mits je het bijbehorende factuurnummer hebt.

Wacht even, we krijgen onze rekeningen toch al jaren online?! Piebe belt de tandarts om te vragen wat er gebeurd is, maar wordt direct doorverwezen naar het betreffende instelling. Na lang zoeken, vindt hij online een niet-0900-nummer en belt dat via Skype. Daar hebben ze alle begrip voor de onhandige situatie waarin we ons bevinden, maar ‘we kunnen u helaas niet verder helpen, meneer. U moet echt even met de klantenservice bellen op 0900-nogwat.’ Juist…

Piebe stuurt de klantenservice een mailtje met een klacht over de hele gang van zaken De reactie komt al snel, met excuses dat het kantoor vanuit het buitenland slecht bereikbaar is (nou, zeg maar gerust: niet bereikbaar…). Ze vinden het allemaal heel vervelend, bieden wat oplossingen waar we niet veel aan hebben en sluiten vervolgens geruststellend af:

‘Indien wij u nog kunnen helpen met het aanmaken van een account, neemt u dan gerust contact met ons op. Wij zijn van maandag t/m vrijdag bereikbaar van 9.00-17.00 op 0900-nogwat.’

Soms verschillen Nederland en Egypte helemaal niet zo veel van elkaar…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s