‘Bij jou lijkt het elke dag wel vakantie’ – TCPP interview

Onze eerste afspraak gaat niet door, doordat Corine op 5 minuten bij mij vandaan muurvast in de file komt te staan. Tja, dit is Egypte, hier gaan dingen meestal niet zoals gepland, dus we maken gewoon een nieuwe afspraak voor een paar dagen later, bij haar thuis.

Corine woont met haar man en twee zoons – ze hebben nog een dochter in Nederland – nu bijna twee jaar in Cairo. Het is hun eerste posting als gezin en ze wonen in een buitenwijk van de stad, een uur rijden bij mij vandaan. Tenminste, als je mazzel hebt met het verkeer, anders doe je er gemakkelijk meer dan anderhalf uur over.

“Ja, de tuin is geweldig, he? Daar geniet ik zo enorm van, en de jongens ook,” Corine gebaart naar de tuin, met zwembad, waarop we uitkijken vanaf het terras. “Ik ben erg blij dat ik hulp in de huishouding en in de tuin heb, want het is wel veel werk allemaal. Mensen vragen vaak: wat doe je heel de dag? Nou, eigenlijk hetzelfde als wat ik in Nederland ook deed: mijn gezin runnen! Wassen draaien, koken, boodschappen doen, alles kost veel meer tijd dan in Nederland.” Ik kijk over de schutting naar de villa’s hiernaast en vraag me af hoe het is om te leven op een compound. Hoeveel krijgt Corine mee van het ‘echte’ Egypte? Ik vraag het haar op de man af.

Ze knikt: “Ja, er zijn expats die hun compound niet afkomen, maar dat vind ik zonde, dan zie je niets van het land waarin je woont. Als we gasten krijgen, nemen we die ook altijd mee naar plaatsen in Egypte waar het leven heel anders is dan op de compound. Dat is soms heel confronterend, ook voor mij. En ik voel me ook best weleens schuldig dat ik het zelf zo goed heb, dat blijft lastig van wonen in een land als dit. Ik probeer ook bewust mensen te bedanken als ze iets voor me doen. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar gebeurt hier weinig, ook door Egyptenaren zelf niet.”

Corine zorgt er ook zelf voor niet in een ‘bubbel’ te raken. “Ik probeer zo veel mogelijk van Egypte te zien en ga vaak eropuit met de auto. Toen ik hier net kwam, zeiden mensen tegen me: ‘Je kunt hier niet zelf rijden, je moet echt een chauffeur nemen.’ Dus in het begin hadden we een Egyptische chauffeur die me overal naartoe reed. Na een poosje vond ik dat vervelend worden, omdat hij zich lang niet altijd aan zijn woord hield en het verkeer in onze wijk is hartstikke prima, dus rijd ik nu zelf. Dat geeft zoveel vrijheid, dat bevalt heel goed. En er gebeurt onderweg van alles.”

“Het gekste dat ik gezien heb, was een vrouw die achter het stuur zat te bellen met haar telefoon in haar hoofddoek en een baby aan haar borst!”

Ze rijdt inmiddels overal in de stad. “Aan het begin heb ik mensen gevraagd me alles te laten zien, nu kan ik overal zelf heen. Door zelf te rijden, kan ik ook mijn weg steeds beter vinden. En dan gebeuren er weleens onverwachte dingen: de navigatie valt ineens uit, of je komt midden in Downtown vast te staan tussen de schapen, in je eentje. Op zo’n moment denk ik wel even: hoe kom ik hieruit? Dat soort ongemakkelijke situaties maakt je wel heel stressbestendig en oplossingsgericht. ”

Nu is Corine sowieso al een ondernemend type dat zich niet gauw uit het veld laat slaan. “Ik red me zelf altijd prima. Dat komt waarschijnlijk ook door het werk van mijn man. Hij was ook in Nederland vaak langere tijd weg, waardoor ik vader en moeder tegelijk moest zijn en thuis alles regelde. Schilderijen ophangen, verwarming bijvullen, ik draai er mijn hand niet voor om. Dat helpt hier zeker. Niet bang zijn om iets te ondernemen, je komt er altijd wel uit, is het niet linksom dan is het rechtsom. De andere vrouwen van de military spouses club waar ik lid van ben hebben deze instelling ook, het zit toch een beetje in onze aard. Ik heb wel getwijfeld of zo’n club wat voor mij zou zijn, maar het is een warm bad. We zijn elkaars familie hier. We doen veel uitjes met elkaar, hebben koffieochtenden en helpen elkaar waar nodig. En heel belangrijk: er zijn geen verplichtingen. Heb je een keer geen zin, dan is dat ook prima.”

Het klinkt alsof haar leven hier haar prima bevalt, is het wat ze ervan verwacht had? “Het bevalt me hier soms beter dan gedacht, moet ik zeggen. Ik houd er ook van om het avontuur op te zoeken en dat lukt hier goed. Het is hier ook uitdagend om iets te doen, en dat vind ik leuk. Maar tegelijkertijd zijn er ook zoveel situaties waarin ik wel kan janken van frustratie.”

“Soms is het hier geweldig, en soms zo verschrikkelijk dat ik denk: wat doe ik hier?”

Ze geeft een paar voorbeelden: “De cultuur is echt heel anders hier. Ik heb me erin verdiept, maar het blijft me telkens verbazen. Zeker als Westerse vrouw: vaak word ik niet serieus genomen in winkels, restaurants of door mensen die in huis wat komen regelen. Toen we hier net woonden, kwam er iemand die weigerde met mij te spreken. Ik moest maar mijn man bellen. En onze chauffeur luisterde pas naar mij toen mijn man gedreigd had met een nieuwe chauffeur. Maar wat alles slaat, is die keer dat we met het gezin naar een restaurant gingen. Mijn man en zoons werden binnen als koningen ontvangen en ik moest buiten bij een paar verloren stoeltjes blijven. Dat was het vrouwengedeelte… We stonden met onze mond vol tanden.” Ik schud mijn hoofd, “Ongelooflijk. Wat hebben jullie toen gedaan?” Corine schatert: “We zijn direct weggegaan natuurlijk!”

“Maar ook op andere vlakken is het je verbazen en aanpassen. Zo wil iedereen overal geld voor, ook al doen ze niets voor je. Even gauw naar de bank, boodschappen halen, en de auto parkeren: overal staan mannetjes die je ‘helpen’. Het is lastig om daarin te bepalen wanneer je wel en wanneer je geen geld geeft.” Ik herken die voortdurende innerlijke strijd: wanneer betaal je wel voor een dienst waar je niet om gevraagd hebt en wanneer heeft iemand iets voor je gedaan wat echt nergens op slaat en betaal je niet? Corine: “Ja, precies. Ik snap best dat ik snap dat mensen werk creëren en hun boterham willen verdienen, maar soms voelt het alsof ze proberen te profiteren van buitenlanders.”

We worden even onderbroken door de hulp die komt zeggen dat de tuinman er is en dat ze de honden naar binnen haalt.

“De tuinman is bang voor de honden. Geweldig verhaal trouwens, toen we hier net woonden, kwam hij op hoge poten verhaal halen: had hij zijn werk niet goed gedaan, waren we niet tevreden? Ik had geen idee waar hij het over had. Wat bleek: ik had in het weekend wat nieuwe plantjes gepoot, waardoor hij dacht dat ik achter zijn rug om een andere tuinman had aangesteld. Het duurde even voor ik hem duidelijk kon maken dat ik zelf graag in de tuin bezig ben.”

“De tuinman vindt het nog steeds vreemd als ik met een schop in mijn handen in de tuin sta, maar hij kan er inmiddels wel om lachen.”

Spreekt Corine eigenlijk Arabisch? “Een paar belangrijke woorden, maar meer niet. Ik had me wel voorgenomen het te gaan leren, maar in onze omgeving is alles Engelstalig. Op school, de compound, de spouses club, in de winkels – zelfs als ik van tevoren iets in het Arabisch heb opgezocht, krijg ik nog in het Engels antwoord.” Ze zet haar koffiemok op tafel en lacht. “Ik spreek niet altijd Engels trouwens, schelden doe ik gewoon in het Nederlands. Dat werkt perfect! Ik was een keer in een parkeergarage, waar ik 6 pond moest betalen, dus ik geef de slagboomman een briefje van 5 en een muntje. Wilde hij dat briefje niet aannemen, dat was te vies… Ik dacht: ja daag, geld is geld, hij neemt het maar mooi aan. Hij werd boos op me, achter mij werd er getoeterd en gebaren dat hij de slagboom open moest maken, hielp niet. Ik dacht: OK, wat nu? Ik ben gaan toeteren en in het Nederlands gaan vloeken en tieren en toen deed ‘ie toch maar de slagboom omhoog. Mijn zoon zat met open mond naar me te kijken.”

De komende twee jaar woont Corine nog in Egypte, dus een eventuele nieuwe posting is nog niet aan de orde, maar hoe denkt ze daarover op dit moment? “Ik wil zeker nog een keer op uitzending. Het avontuur is geweldig en ik ben een ondernemend mens, dus ja, als er een mooie nieuwe kans voorbijkomt, ben ik daar zeker voor in.”

Ongemerkt is de tijd voorbijgevlogen terwijl we zaten te praten en ik moet gauw gaan als ik de files voor wil zijn. Voordat ik ga, stel ik nog een laatste vraag aan Corine: heeft ze veel te maken met vooroordelen over haar leven als ‘trophy wife’? Corine knikt: “Mensen in Nederland denken soms dat ik heel de dag niets doe. Iemand zei zelfs: ‘bij jou is het elke dag vakantie’. Gelukkig kwam met kerst een Nederlandse vriendin over die een dagje meeliep in mijn gewone leven en halverwege de dag al zei: ‘Tjee, Corine, je bent nog drukker dan je in Nederland was!’. Zo zie je maar, van de buitenkant lijkt alles anders.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s