This is Egypt

De zomer vloog voorbij en voor ik er erg in had, was ik jarig! Piebe had er gelukkig wel erg in gehad en organiseerde een heuse Feestvierdaagse, met Egyptisch thema: een uitgebreid diner aan de Nijl op mijn ‘Oudejaarsavond’, een overnachting in een geweldig hotel met prachtig zicht over de stad. De volgende ochtend een uitgebreid ontbijt aan de Nijl, ’s avonds verraste hij me met kaartjes voor de licht- en geluidsshow bij de piramides en de avond daarna ook nog met kaartjes voor een concert in het Operagebouw.

Ik ben er nog steeds van aan het bijkomen. Naar goed Egyptisch gebruik ging natuurlijk niet alles precies zoals gepland!

De licht- en geluidsshow
Ook na twee jaar blijft het nog steeds heel bijzonder om op rijafstand van de piramides te wonen. Wat zijn ze overweldigend, elke keer weer. De licht- en geluidsshow is overdreven theatraal (“Who stood on this sand, and did not gasp in AWE?”), maar absoluut de moeite waard. De lichteffecten zijn helemaal up-to-date, het geluid niet. Piebe hoorde vooraf al dat de geluidsband sinds de jaren ’50 niet meer gewijzigd is en inderdaad, de verteller heeft zo’n echte Britse polygoonstem en wordt omlijst door dramatische geluidseffecten. Genieten!

Maar of alle aanwezigen daar ook zo over dachten? Links van ons zit een dame de hele show te filmen met haar flitslampje aan en de geheel gesluierde Egyptische dames rechts van ons zijn al kletsend met hun telefoons in de weer. Tien minuten voor het einde staan ze een voor een op en verdwijnen luidruchtig pratend van het terrein. Ook na twee jaar staan we nog regelmatig versteld van hoe het er hier aan toe gaat.

Het Cairo Operagebouw
Het bijwonen van een concert in het Cairo Operagebouw was ook een ervaring. Geweldig gebouw, goede akoestiek en het Chinese orkest speelde voortreffelijk. We hadden er wel veel goede geluiden over gehoord, allemaal waar.

Om binnen te komen, moeten we wel wat hordes nemen. Omdat het ons al twee jaar onduidelijk was hoe je nu precies aan entreekaartjes moet komen, deed Piebe op zijn werk navraag bij lokale collega’s. Hierop was een van zijn collega’s direct enthousiast: “O, ik regel het wel even via mijn oude werkgever.” En voordat Piebe uit kon brengen: “Maar ik wil eigenlijk alleen weten waar ik kaartjes kan kopen,” hing ze al aan de lijn en een paar minuten later was het geregeld.

Op de dag van mijn verjaardag krijgt Piebe een paniekerig appje: de tickets zijn in Nasr City aangekomen, een buitenwijk van Cairo, en de betreffende collega was even vergeten dat ze die dag niet naar kantoor zou komen in verband met de zoveelste feestdag van dit jaar. Maar, appt ze direct, ze heeft twee keer gebeld naar het Operagebouw en op vertoon van foto’s van de kaartjes kunnen we gewoon naar binnen.

Jaja…

Op vrijdagavond begeven we ons netjes gekleed richting het Operagebouw en tonen de foto’s van onze entreetickets. “Jullie mogen niet naar binnen,” zei de toegangsmeneer. Dat hadden we al verwacht. Ik probeer uit te leggen hoe het zit met de kaartjes, maar daar gaat het de beste man helemaal niet om.

Piebe heeft geen stropdas om. En zonder stropdas wordt mannen de entree geweigerd (op zich handige info voor op de site, net als hoe je kaartjes regelt, zou ik zeggen…). Maar het is geen probleem, haast de man zich te zeggen. Bij de info-balie kan Piebe tegen inlevering van zijn ID-kaart gewoon een stropdas lenen. En inderdaad, keurig gestrikt staan we een paar minuten later weer bij de meneer van de beveiliging. Hij knikt breed glimlachend en vraagt weer naar onze tickets en wij tonen weer de foto’s op Piebe’s telefoon. “Maar waar zijn jullie echte tickets?” vraagt hij. “Nou, in Nasr City,” zeg ik weer, waarop ik het verhaal herhaal van de collega en hoe zij hierheen gebeld heeft zodat we naar binnen kunnen.

“OK, als jullie mij jullie ID-kaart geven, dan gelden deze tickets,” zegt de man grootmoedig. “Maar ik heb mijn ID net ingeleverd, voor de stropdas,” zegt Piebe beleefd.  Ik leg nogmaals het verhaal en de man knikt begrijpend. “Dus hier zijn de tickets,” wijs ik weer hoopvol op Piebe’s telefoon. De man glimlacht vriendelijk, maar wil wel Piebe’s ID kaart.

Na nog wat discussie over de stropdas, ID-kaart en toegangskaartjes overweeg ik kwaad te worden – iets wat vaak helpt hier. Piebe heeft gelukkig een slimmer idee en belt zijn collega. Natuurlijk, zij wil de vriendelijke meneer wel even vertellen hoe het precies zit. De man luistert naar haar relaas en verdwijnt vervolgens met de telefoon uit het zicht; ons in volslagen verwarring achterlatend. Waar is hij naartoe?

Een paar minuten later verschijnt hij weer, met naast zich een keurige heer die Piebe’s telefoon aan zijn oor heeft en steeds witter wegtrekt. De keurige heer haast zich Piebe’s collega te verzekeren dat er natuurlijk geen enkel probleem is, wuift ons zo snel mogelijk naar binnen, begeleid ons tot aan onze stoelen en snelt daarna zichtbaar opgelucht weg.

Piebe’s collega wil nog ons steeds niet vertellen wat ze precies gezegd heeft. Ik vermoed dat ze flink kwaad geworden is. (We weten trouwens ook nog steeds niet precies hoe we aan kaartjes moeten komen.)

Een onvergetelijke verjaardag
Tot dusver is deze laatste verjaardag in mijn twenties al onvergetelijk, nietwaar?

Maar this is Egypt

Op mijn verjaardag zelf gaan we ’s middags ook nog even zwemmen in de Club. Piebe gaat tegenwoordig vaak gewoon in korte broek over straat – als buitenlandse man kan je de kledingetiquette wat minder nauw nemen. (Als vrouw beter niet, geloof mij – die ene keer dat ik op Kerstochtend in een little black dress naar de kerk ging, ben ik in die tien minuten lopen zo vaak nagefloten en nageroepen dat we op de terugweg een taxi genomen hebben.)

Goed, Piebe kleedt zich om in de gezamenlijke mannenkleedkamer en laat zijn kleding daar hangen, zoals iedereen dat doet. Na het zwemmen kan hij echter de plek waar hij zijn spullen had opgehangen niet zo gauw terugvinden. Na even zoeken ziet hij zijn slippers weer staan en vindt daar in de buurt ook zijn T-shirt, liggend op een bankje. Maar waar is zijn broek? Een kwartier lang wordt de hele kleedkamer binnenstebuiten gekeerd door iedereen die daar op dat moment aanwezig is. Tevergeefs, de korte broek blijft spoorloos. Waarschijnlijk was er nog iemand die dacht: he, wat een leuke korte broek…

En zo werd deze verjaardag helemaal onvergetelijk. Piebe liep doodgemoedereerd in zijn felle, neonkleurige zwembroek naar huis.

Gelukkig zwemt hij niet in zo’n klein Speedo’tje…!

Advertenties

Een gedachte over “This is Egypt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s